Tychowo (niem. Groß Tychow) – miasto w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, siedziba gminy Tychowo. Położone na pograniczu Pojezierza Drawskiego i Równiny Białogardzkiej, w zlewni Liśnicy. Zajmuje powierzchnię 4,10 km² a według danych z 2010 roku miasto liczyło 2480 mieszkańców. W czasie swojej niemieckiej przeszłości miejscowość nazywała się Groß Tychow.

Zakończył się kolejny etap budowy ciągu pieszego na wydmach w Międzyzdrojach. Ma długość około 220 m i prowadzi pomiędzy ulicami Prusa i Nowowiejskiego. Wybudowano też dwa wejścia na plażę oraz toaletę przystosowaną dla potrzeb osób niepełnosprawnych. Inwestycja prowadzona jest w ramach projektu "Transgraniczna promenada pomiędzy Świnoujściem i Gminą Heringsdorf". W ramach tego samego projektu już 19 sierpnia nastąpi uroczyste otwarcie polsko-niemieckiego ciągu pieszo-rowerowego wzdłuż ul. Żeromskiego na odcinku od ul. Prusa do granicy państwa. Ten ma długość około 1400 m.

Gmina Kobylanka położona jest na Nizinie Szczecińskiej, na południowym skraju Puszczy Goleniowskiej i północnym krańcu jeziora Miedwie. Zajmuje ona obszar 122,05 km2 i liczy 2900 mieszkańców. Jest gminą rolniczo-rzemieślniczą. Ma piękny krajobraz, malownicze lasy, zasobne w zwierzynę i runo leśne oraz atrakcyjne jezioro Miedwie, z częścią sportowo-rekreacyjną w pobliżu wiosek Zieleniewo - Morzyczyn. Osada ma kształt owalny z nawsiem, w którym znajduje się Kościół Świętego Antoniego z XV w, przebudowany na styl początku XX w.

==CHARAKTERYSTYKA== Powiat Stargardzki jest jednym z największych w Polsce a zarazem najbardziej rozległym powiatem w województwie zachodniopomorskim. Obejmuje 1.519 km2 powierzchni. Wg danych za rok 2009 liczba mieszkańców wynosi ok. 120 000 osób i jest to największa liczba mieszkańców wśród powiatów ziemskich województwa zachodniopomorskiego.

Brama Koszalińska w Sławnie - Pierwsza wzmianka o Bramie Koszalińskiej pochodzi z 1453 roku. Jest budowlą wolnostojącą, usytuowaną na ulicy Jedności Narodowej w pobliżu ulicy Basztowej, w południowej części miasta lokacyjnego. Obiekt murowany z cegły ceramicznej pełnej, w wątku wendyjskim. Fundamenty wykonane z kamienia polnego. Budynek założony jest na planie prostokąta ze szkarpami po stronie południowej. W osi głównej znajduje się otwór przejazdu bramnego, zamknięty ostrym łukiem.

Pomnik ku czci żołnierzy Armii Radzieckiej ul. Koszalińska, okolice Poczty W miejscu, w którym obecnie stoi pomnik w 1945 roku zostało pochowanych 18 żołnierzy radzieckich biorących udział w walkach na terenie Sławna. Dla zaznaczenia tego faktu, pod koniec lat 40. XX w. położony został głaz kamienny. Przed postawieniem pierwotnego pomnika, w 1952 roku, ciała żołnierzy ekshumowano i pochowano w kwaterach żołnierskich na cmentarzach komunalnych w Sławnie i w Słupsku.

Potrzeba budowy kolei o znaczeniu lokalnym zrodziła się w powiecie koszalińskim jeszcze za czasów pruskich. Kiepskiej jakości drogi gruntowe stwarzały bowiem coraz większe problemy transportowe i stanowiły poważne utrudnienie funkcjonowania licznych cegielni, gorzelni, gospodarstw rolnych oraz małych i średnich przedsiębiorstw. Kolej natomiast, zdaniem ówczesnych analityków gospodarczych, mogłaby zapewnić swobodny dowóz materiałów potrzebnych do produkcji oraz dystrybucję wytwarzanych dóbr.

Towarzystwo Miłośników Koszalińskiej Wąskotorówki przez cały rok oferuje możliwość uruchomienia pociągów na zamówienie: trasa przejazdu, ewentualne fotostopy i godziny odjazdu/przyjazdu do uzgodnienia. W sezonie letnim prowadzi rozkładowe kursy w niedzielę na linii Koszalin Wąskotorowy - Manowo, a w przyszłości również nad jezioro w Rosnowie. Po opuszczeniu stacji Koszalin Wąskotorowy zlokalizowanej przy ul. Kolejowej, tor wyjazdowy pnie się łukiem w wykopie w lewo, lekko pod górę. Najpierw mija nieczynny kształtowy semafor wjazdowy, następnie przecina ulicę Lechicką.

Pierwsza historyczna wzmianka o kościele w Lutkowie pochodzi z 1490 r. kiedy to wymieniono miejscowego proboszcza Nikolausa Kempe. Wg. przekazów źródłowych stary kościół był budowlą prostokątną, wieżową, wzniesioną z głazów narzutowych. Wg. H.

Claus Hinze pol. Mikołaj Hinze Błazen księcia Fryderyka zmarł 17 marca 1599 roku. Ku Jego pamięci w kościele w Sownie w woj. zachodniopomorskim, gminie Stargard Szczeciński znajduje się płyta nagrobna, a w miejscu jego spoczynku stoi dąb nazwany jego imieniem.